Bazıları ile tanışıyoruz,bazılarını önemsemiyoruz,bazılarını ise görmüyoruz bile.

Gördüklerimizi ise o kısacık vakitlerde koşturmacalar içinde göze çarpan bir özelliği varsa kısa bir süre aklımızda yoğurup,yine o koşuşturmaya gündelik yaşamımıza geri dönerek bir kenarda silinmeye bırakıyoruz.

Siz hiç etrafınızda tekerlekli sandalyeli özürlü(ki asla değiller ama tabiri caizse) insanları ne kadar çoğunlukla görüyorsunuz? Ne sıklıkta rastlıyorsunuz? Rastladığımız sayıdalar mı?Tabi ki değiller.Ama biz onlara sadece baktığımız.sadece acıdığımız için ortada yoklar.İmkansızlıklardan dolayı güvenli sığınaklarındalar.

Bu gece izlediğim bir film beni çok düşündürdü.Ruhu görmek..

Ne kadar kolay aslında ama bizim bu koşuşturduğumuz gündelik yaşamda ne kadar zor.Gerçekten bacaklarından özürlü genç bir adamın ve yaşlı bir kadının sadece bedenen öyle olduklarını içlerinde derinlerde ruhlarının ne kadar özgür olduğunu o yaşlı buruşuk bakımsız kadının kendini çok güzel bakımlı canlı ve genç hissettiği o kısacık saniyelerde benimde onu, onun hissettiği şekilde gördüğümü farkettim.

O an ruhunu gördüm.Çok saçma belki ama evet ben o iki insanın ne hissederlerse karşılarınada hislerini yansıttığını gördüm.Bacakları yoktu ama dans ediyordu adam.O dans ederken ben onun bacaklarının olmadığını düşünmedim.Ona acımadım.Çok güzel dans ediyordu ve dans ederken oda bacaklarının sakat olduğunu düşünmüyordu.Ruhunda yakaladığım o an kendini çok mutlu hisseden etkileyici mükemmel bir enerjiydi..

Burada tabi ki onun düşündüğünü bana geçirme enerjisi olsa da ben bedenini değil ruhunu gördüm.

Okuduğum bazı renkarnasyon konulu kitaplarda çok yaşlı bir kadının ruhu bedeninden ayrılırken yatan bedenine bakarak;Bu yaşlı çirkin buruşuk ihtiyar benmiyim? diye yazdığını okumuş ve çok etkilenmiştim.

Yıllara meydan okumak çok zor.Özürleri tamir etmekde öyle..Ne yazık ki kabul etmesemde yaşlanıyorum.Ne yazık ki üzülsemde bazı insanlar bir şekilde bedenen özürlü.Ya ruhlar.

Benim ruhum neden bedenimle aynı yaşta değil.Filmdeki genç adamın ruhu neden bedeni gibi özürlü değildi.Ya o çok bakımsız kadın ölmüş kocasının giysisine sarılıp öptüğünde kendini neden o kadar güzel çekici hissetti ve bende o enerjiyi hissettim?Ben ona sadece bakmış olsaydım insan olarak biraz acır şekil olarak beğenmez hatta dans edişini komik acıklı bulabilirdim.Ama sadece bakmadım.Gördüm.Ruhunuda gördüm.Bu ne büyük çelişki.İnsanları giyimleri fizikleri ile yargılar şekillendiririz.Çok paspal görünen bir adam çok kültürlü çıkabilir.Nihayetinde böyle çok örnek vardır yaşamlarda.

Çok karışık bir yazı oldu belki ama bende o büyük çelişkideyim.Ya bedenim ruhuma uysun yada ruhum bedenime.Ama asla ikiside bir arada eşit ve denk değil.Ne olacak bilmiyorum.Bildiğim sadece bakmayacağım.Bakarken göreceğim.Umarım başkalarıda görür.Ruhu görebilir.